CV Of Kachel verslag dag 4

IMG_3185

Lieve Kruiken, Kruikinnen en leden van de groen-oranje sjaol, carnaval staat dit jaar vroeger dan ooit voor de deur en we mogen weer vijf dagen los! Groen-oranje banieren sieren Kruikenstad, confetti-kanonnen staan op scherp, de pakskes zijn naar de stomerij geweest en de Schrobbelèr staat koud. Massaal stroomt het centrum van de mooiste stad van ut laand weer vol voor vijf dagen leut. Handjes mogen weer uit de mouwen of de lucht in, want affeseere doe gin zeer!

Om de traditie in ere te houden, zal ook dit jaar uw correspondent weer zijn pen en papier oppakken om verslag te doen van dit grootse volksfestijn. Inmiddels alweer voor het vierde jaar gaat hij undercover bij CV Of Kachel en zijn dekmantel is nog altijd intact. Als trouwe lezer krijgt u weer vijf dagen lang roddels, vertelsels, pikanterieën, romances en kwinkslagen voorgeschoteld over de belevenissen van deze CV. En natuurlijk sfeerimpressies van de geweldige festiviteiten in Kruikenstad!

We dansen de gamba!”

Om precies 13:11uur mochten de diplomaten van CV Of Kachel zich gisteren bij hun residentie melden. Onder het genot van een brunch werd door de adjudant van het stel, het programma voor die dag verder toegelicht. Ook dit jaar zouden de kornuiten Oeteldonk gaan verblijden met hun aanwezigheid, maar ze kregen nog een belangrijke missie mee van de adjudant: het redden van de optocht van Oeteldonk. De praalwagen van de CV moest hierbij gaan helpen, aangezien deze uitvoerig getest was in een windtunnel. Het gevaarte kon volgens de onderzoekers met gemak windkracht 11 aan, en zou dus prima bestand zijn tegen de carnavalsorkaan die over Brabant trok. Klein puntje van aandacht was hoe de kar in Oeteldonk zou komen. De geluidstechnicus van de CV bracht uitkomst door zijn camionette ter beschikking te stellen, en na een blaastest bleek ik nog de enige te zijn die levensvatbaar was om de wagen te besturen. Het laadruim werd klaargemaakt voor de kar, maar de goed oplettende kijker had allang gezien dat dit een kansloze zaak was. Om de kar in de wagen te krijgen, was net zoiets als kruik Schrobbelèr door een sleutelgat proberen te duwen. Na een uur passen en meten werden de pogingen gestaakt en zouden we als loopgroep de Oeteldonkse optocht gaan bevrijden.

Het recent verbouwde station Kruikenstad was even wennen voor de kachels en de juiste ingang werd dan ook maar moeilijk gevonden. Gelukkig voor de CV was er een roedel als poes verklede vrouwmensen, die graag als blindegeleidepoesjes wilden fungeren. Toen zij de CV veilig naar het perron hadden geëscorteerd, werden zij dan ook rijkelijk beloond met een schoteltje melk door de adjudant. De cameraploeg van BNN had zich inmiddels ook weer bij de CV gevoegd, maar zag er wel zwaar gehavend uit. De locomotief zette er een tandje bij en de Oeteldonk-express rolde het station uit.

De ontvangst in het hertogdom was proportioneel. Vanaf het station werd door de CV in een gelijke tred een wondermooie optocht geïmproviseerd, waarvan de choreografie net even daarvoor nog in de trein in elkaar was geflanst. Drommes toeschouwers verzamelden zich en hadden duidelijk sjeu in deze geste van de Kruiken. De feestelijkheden zetten zich voort in het centrum van Oeteldonk. De harde wind zorgde voor leuke taferelen op menig straathoek en ik begon het carnaval met deze CV steeds meer te waarderen.

Hartelijk gelachen heb ik om een van de oprichters die zich ontpopte tot een echte tonpraoter. Naar verluid, omdat zijn oom ook Ton zou heten. Met zijn eigen leuterconcours trok hij door de stad, maar zoals altijd slaan leden van deze CV altijd een beetje door. Dieptepunt waren de grappen bij de viskraam, over zure mosselen in een rugzak en de vermeende hit “We dansen de gamba!”. Met het schaamrood op mijn wangen heb ik de kudde achtergelaten bij de viskraam. Zelf had ik nog wat zakelijke verplichtingen in Oeteldonk, dus die besloot ik even op te gaan zoeken. Eindelijk kon ik wat gesprekken op niveau hebben, tot het sein kwam om te verzamelen op het station om huiswaarts te keren. Rijkelijk werden de redders in nood uitgezwaaid, die in een veewagon terug naar Kruikenstad werden gechaperonneerd.

In een natte Kruikenstad werd er enige tijd bij de residentie geschuild. De tonpraoter zat nog steeds op zijn praatkruk en had overduidelijk zijn grapjas niet in Oeteldonk laten liggen. Ik besloot om samen met een van de andere leden een blikembezoek af te leggen aan café De Baret, om onze weg te vervolgen naar café Paris waar het jaarlijkse Nie Lulle mar Vulle feest plaats vond. Net als ieder jaar werd hier weer een wedstrijd verspringen vanaf een statafel gehouden. Menig carnavalsvierder lanceerde zichzelf in de menigte en liet zich gewillig opvangen. Nou ja gewillig, in een kroegje van dit formaat blijf je vanzelf hangen op het groen-oranje legioen.

In dit gedruis ben ik mezelf compleet verloren en naar verluid heb ik zelfs eetlepels Dubro gedronken. Een kornuit van de CV die in zijn professionele bestaan coureur is, heeft mij uiteindelijk in een badjas gehuld en bij het saunabal in Berkel-Enschot naar binnen geduveld. Daar ben ik vanochtend als een rozijntje opgedroogd en terwijl ik dit typ hang ik nog steeds aan een vochtinfuus.

Hopelijk heb ik vandaag op tijd mijn oude vormen weer aangenomen, en kan ik een blik gaan werpen bij het Boelie Kroelie fist op het Piusplein. Ik heb mijn poncho in ieder geval al klaar hangen. Daarna staat voor het eerst in jaren eindelijk weer een gezamenlijk diner op de rol, om uiteindelijk nog één dappere poging te wagen om carnaval ongeschonden af te sluiten.

Halleeej!