CV Of Kachel verslag dag 5

IMG_3189

Lieve Kruiken, Kruikinnen en leden van de groen-oranje sjaol, carnaval staat dit jaar vroeger dan ooit voor de deur en we mogen weer vijf dagen los! Groen-oranje banieren sieren Kruikenstad, confetti-kanonnen staan op scherp, de pakskes zijn naar de stomerij geweest en de Schrobbelèr staat koud. Massaal stroomt het centrum van de mooiste stad van ut laand weer vol voor vijf dagen leut. Handjes mogen weer uit de mouwen of de lucht in, want affeseere doe gin zeer!

Om de traditie in ere te houden, zal ook dit jaar uw correspondent weer zijn pen en papier oppakken om verslag te doen van dit grootse volksfestijn. Inmiddels alweer voor het vierde jaar gaat hij undercover bij CV Of Kachel en zijn dekmantel is nog altijd intact. Als trouwe lezer krijgt u weer vijf dagen lang roddels, vertelsels, pikanterieën, romances en kwinkslagen voorgeschoteld over de belevenissen van deze CV. En natuurlijk sfeerimpressies van de geweldige festiviteiten in Kruikenstad!

Ergens voel ik het al, volgend jaar is het weer carnaval!

Beste lezers, het zit er alweer op! De afgelopen vijf dagen in Kruikenstad zijn voorbij gevlogen en wat hebben we weer genoten. Bij het ontwaken in mijn sponde deze morgen, kon ik door het volgen van een spoor van confettiresten het koffiezetapparaat bereiken. Voor het eerst in de afgelopen dagen heb ik eindelijk iets anders geproefd dan schralend bier en lauwe Schrobbelèr. Al nippend aan mijn bakkie troost nam ik mijn interieur nog eens goed in me op. Het leek wel een waar carnavalsmuseum. Voetstappen van confetti, serpentines in de sanseveria, een alfabetisch geordend stapeltje Kwèèkers op mijn salontafel en zes paar schoenen waarvan de originele kleur niet meer te achterhalen is. Het pronkstuk was mijn uitgeharde CV jasje dat fier overeind stond in de hoek van de kamer, en wat terug deed denken aan recent vervlogen tijden. Op mijn keukendeur stond de tekst dat het leven niet altijd rozengeur is, wat bevestigd werd door de emballage geur die in heel mijn huis hing.

Blij dat ik nog in leven was, ben ik de film van gisteren gaan terugdraaien. De kornuiten van CV Of Kachel kregen wat extra rusturen op dinsdag, zodat ze in ieder geval tot het einde op mochten blijven. Degenen die niet konden wachten gingen naar de verzopen katjes op het Piusplein kijken bij het Boelie Kroelie fist. Ikzelf kwam ook soppend in mijn schoenen aan bij het Piusplein, maar besloot al snel om dekking te gaan zoeken bij de dinerlocatie van die avond.

Havana aan de Heuvel durfde het wel aan om voor de culinaire criticasters van CV Of Kachel te koken. De kachels werden getrakteerd op een oer-Cubaanse hamburger begeleid met frietjes die door een krultang waren bewerkt. Om de boel af te blussen volgde voor de liefhebbers nog een heerlijk kopje koffie met een dikke sigaar waar Fidel Castro nog een puntje aan kon zuigen. Het is maar weinig etablissementen gelukt om de kornuiten stil te krijgen, maar Havana had een schot in de roos.

Toen de sigaren gedoofd waren, moesten de kachels acte de presence gaan geven in de tent van het Boelie Kroelie fist. Een opgetogen kachel-DJ zwaaide daar de scepter en wist de overige kachels zover te krijgen om hun inmiddels aardige repertoire ten gehore te brengen aan het dozijn gasten wat er nog rond liep. Met stemmen als engeltjes wisten zij zelfs de wolken te verdrijven. Kruikenstad ging een droge avond tegemoet!

Na wat omzwervingen op de Korte Heuvel was het bij de residentie tijd voor het jaarlijkse CV Of Kachel feest, die traditioneel de verjaardag van een van haar grootste fans viert. Vele bevriende verenigingen legden een bezoek af aan de Studio voor een stukje taart. De tijd tikte voorbij, terwijl ik in de verte de klanken hoorde van Kruikenstad in koor op de Heuvel. Met mijn stem als Joe Cocker ben ik zelf nog een paar onzuivere noten mee gaan zingen, om me uiteindelijk op te maken voor Et Sebiet. Na wat duw- en trekwerk wist ik een plekje te veroveren bij het podium, samen met een van de laatst overgebleven kachels. Veel kachels waren overgeschakeld naar de zomerstand en hadden carnaval voortijdig vaarwel gezegd.

Snikkend hebben we naar de mooie woorden geluisterd van de Prins van Kruikenstad en toen de Kruikenzeiker dan eindelijk van zijn sokkel verlost werd, was het dan echt voorbij. Snotterend heb ik mij naar huis laten dragen door twee Kruikinnen, die mij nog even goed ingezipt hebben alvorens mij in te stoppen. Als een hoopje ellende heb ik mijzelf in slaap gehuild.

Ik kan niet meer ontkennen dat ik voor eeuwig verknocht ben aan dit volksfeest. Mijn complete inventaris is voortaan groen-oranje en met trots voel ik mij un echte Kruik. Na een paar jaar meegedraaid te hebben met CV Of Kachel, heb ik zelfs een stukje sympathie ontwikkelt voor deze kansloze gasten. Het zal misschien de verbroedering zijn die bij carnaval hoort. Iedereen hoort erbij en vijf dagen lang houden we allemaal van elkaar. En ergens voel ik het al, volgend jaar is het weer carnaval! Kunnen we dit alsjeblieft nog even vasthouden!

Kruikenstad je bent en blijft de schônste stad van ut laand en wat was je weer geweldig!

Een groot dankwoord voor alle Kruiken en Kruikinnen die er weer een superfeest van hebben gemaakt. En niet te vergeten CV Of Kachel met hun bruisende residentie en reservedentie die mij hebben opgenomen en waarschijnlijk nooit meer loslaten.

En voor de lezers die zich toch nog bekommeren om mij, ik ga vandaag een poging wagen om die vijfdaagse baard af te scheren. Nou ja, in ieder geval voor de helft. De andere helft doe ik morgen, als vandaag het begin maar is gemaakt. Goed ingezipt is half geschoore!